همیشه کتاب هایی که به صورت مجموعه منتشر شده اند مخاطب را ،کم یا زیاد ، جذب کرده اند. حالا اینکه چند درصد مخاطبین بعد از جذب به این نتیجه رسیدند که گول ظاهر را خوردند مربوط به خودشان می شود!

خواندن راجع به هنرهای تجسمی معاصر کار آسانی نیست.به آن راحتی که ما یک رمان یا یک مجموعه داستان را در دست می گیریم و می خوانیم معولا راضی نمی شویم یک مجموعه مقاله را بخوانیم. به خصوص که این موضوع در نگاه اول هم توجه کسی را که تخصص یا علاقه ای در این زمینه ندارد را جلب نمی کند نشر دیگر حدود سی تا (تا وقتی که من خبر داشتم) کتاب در قطع جیبی با طرح های زیبا و رنگ های توی چشم به صورت پکیج و تکی منتشر کرده به نام مجموعه ی هنرهای تجسمی معاصر.تعداد صفحات هر کتاب 32 تا 48 صفحه است که روی کاغذ روشنفکری J چاپ شده و در انتها هم معولا 4 تا 8 صفحه کاغذ گلاسه رنگی دارد.

تا اینجا ما گول ظاهر را خوردیم.اما محتوا نشان می دهد که این مجموعه به هیچ وجه در تعریف بالا نمی گنجد. دبیر این مجموعه لیلی گلستان بوده و آدم های مختلفی هم کار ها را ترجه کرده اند.عموم این کتاب ها یک تک مقاله یا دو مقاله هستند و تعدادی از آن ها هم مصاحبه. موضوعاتی که انتخاب شده علاوه بر تخصصی بودنشون موضوع را ساده کرده. اما نه ساده همینجوری ، بحث ها با واژه های تخصصی پیش می رود اما آنقدر بسط پیدا می کند که خواننده متوجه و جذب مقالات کوتاه می شود. کما اینکه سعی شده مثلا با گنجاندن دو کتاب "ون گوک ، مردی که جامعه او را خودکشی کرد" و "شش گفت و گو با پیکاسو" به اون حس پنهان خاله زنکی و کنجکاوی همه ما این بار در زمینه هنر تجسمی معاصر به طرز آبرومندانه ای پاسخ بدهد!

((در دنیایی که در آن هر روز آلت نرینه ی نوزادی به هم زده می شود و به حالت خمیر در می آید-درست مثل وقتی که از مادرش به دنیا می آید و خورده می شود، می توان از سلامت خوب روانی ون گوک سخن گفت که در تمام عمرش فقط یکی از دستانش را پخت و کار دیگری به جز بریدن گوش چپش نکرد...))

خلاصه حرف آقای آرتو در این مقاله این است که ون گوک دقیقا به دلیل دیوانگی نمرد.

در پایان کتاب هم 4 نقاشی سیاه و سفید و هشت نقاشی رنگی از مهم ترین آثار ونسان ون گوگ به چاپ رسیده . به همین خوشمزگی.

دیگر کتاب های خواندنی از این مجموعه: "درباره هنر مدرن،پل کله" ، " در جست و جوی مطلق،نقدی بر مجسمه های جاکومتی، ژان پل سارتر" ، "حسن ختامی بر جدال هنر معاصر،ناتالی هاینیش" . بقیه هم برای من جالب نبود و نخوندم.

پیوندهای مرتبط با این مجموعه:

خرید کتاب های این مجموعه از ایران بین

چرا بايد كلاسيك ها را خواند / ايتالو كالوينو / آزيتا همپارتيان / چاپ دوم۳۰۰۰ ت

چرا بايد كلاسيك ها را خواند؟ خيلي ها مي توانند به اين سئوال پاسخ بدهند ولي خيلي از اين خيلي ها نمي توانند ما را متقاعد كنند براي خواندن كتاب هاي كلاسيك. اما اگر اين آدم خودش يك نويسنده باشد ، اون هم نويسنده اي كه پدر و مادرش هر دو گياه شناس بوده باشند! (فكرشو بكن) اونوقت آدم مي تواند مجاب بشود اول حرف هايش را راجع به موضوع بخواند و بعد راجع به كلاسيك ها تصميم بگيرد. ايتالو كالوينو به اندازه كافي دليل دارد تا من و توي ايراني را مجاب كند كه يكبار هم كه شده مثلا همين هفت پيكر نظامي خودمان را بخوانيم.

280 صفحه كتاب "چرا بايد كلاسيك ها را بخوانيم؟" با يك مقاله از فيليپ سولرز شروع مي شود كه در واقع نگاهي است به نگاه كالوينو بر آثار كلاسيك. و بعد مقاله 9 صفحه اي كالوينو با موضوع اصلي آغاز مي شود كه در 14 بخش كوتاه به اين سئوال پاسخ مي دهد. كالوينو كتابي را كلاسيك مي داند كه: ((پيوسته در موردشان مي شنويم دارم مي خوانمش...آثاري اند كه براي خوانندگان و دوستدارانشان ثروتي مي سازد...))

اگر اين كتاب معمولي بود همينجا تمام مي شد ولي اين كتاب مزه دار است! قسمت مزه دارش اينجاست كه كالوينو به سليقه خودش به  31 كتاب و شاعر و نويسنده و اثرشان را كه در تعريف كلاسيكش مي گنجند و آن ها را دوست دارد در 31 مقاله پرداخته و علاوه بر بيان ديد خودش در مورد موضوع و بافت آثار ما را هم ترغيب به خواندنشان كرده. از هفت پيكر نظامي بگير تا رابينسون كروزوئه و سه قصه گوستاو فلوبر و آثار ديكنز و تولستوي و تواين. مقاله اي در باب همينگوي و مخاطب و خورخه بورخس و فلسفه ي ريمون كنو و ... .

مي دونيد چيه؟كلا حال مي كنم نويسنده اي كه شخصيت احمق معركه "ماركو والدو" را خلق كرده تو كتابش بهم بگه: ((هي پسر"آن ماجراي قاراشميش خيابان مرولا نا" اثر "ك.ا.گادا" را بخون)) . خدا را چه ديدي؟ شايد يك روزي خوندمش.

پيوندهاي مرتبط با اين كتاب:

نوشته سايت جشن كتاب درباره "چرا بايد.." /  نوشته حسن ميرعابديني درباره كتاب / ۱۴ نكته كالوينو به انگليسي در كتاب / خريد آنلاين كتاب از ايران بين 

به بالا بفرستيد