يك داستان صد صفحه اي از نويسنده اي به نام املي نوتومب با طرح جلدي كه در نگاه اول حروف ژاپني روي آن به چشمم هم نيامد. كتاب با اين جملات شروع مي شد: ((آقاي هاندا مافوق آقاي اوموچي ، آقاي اوموچي مافوق آقاي سايتو،آقاي سايتو مافوق دوشيزه موري ، و دوشيزه موري مافوق من بود . من هم مافوق هيچ كس نبودم.))  

اين من شروع داستان ، شخصيت اصلي ماجرا است كه در واقع خو.د نويسنده است. داستان در مورد يك زن اروپايي است كه در ژاپن به دنيا آمده و بعد از مدت ها به سختي در يك شركت ژاپني مشغول به كار مي شود.  

موضوع به نظر خيلي ساده است اما روي كلمه شركت ژاپني بايد كمي تامل كرد. بعد از اينكه داستان را بخوانيد مي فهميد كه وقتي مي گويند شركت ژاپني يعني اين كه يك جاي به خصوص كه مثل هيچ شركت ديگري در دنيا نيست. وقتي كه همگام با شخصيت اول اين كتاب در يك شركت ژاپني استخدام شويد و تحقير ها و تنزل رتبه و بي رحمي هاي نظام اداري و آدم فروشي و ديوانگي و جنون را تجربه كنيد به يك دوراهي مي رسيد: سيستم كاري كه ژاپني ها را به يك كشور پيشرفته تبديل كرد يا سيستم كاري كه مردم ژاپن را به مجنون هاي سر به زير و ديوانه تبديل كرد و آن ها را به جايي رساند كه دارنده بيشترين آمار خودكشي در كنار بيشترين توليد قطعات الكترونيكي سطح بالا در جهان باشند.

املي نوتومب نويسنده جوان بلژيكي اين كتاب خودش در سال ۱۹۶۷ در ژاپن به دنيا آمد و تا پنج سالگي هم در كشور خورشيد تابان بود. پدرش سفير بلژيك در ژاپن بود و املي نوتومب هم اين زبان را به خوبي فرا گرفته بود.او در اويل دهه نود براي كار در يك شركت ژاپني و تجديد خاطره با كشور زادگاهش به ژاپن برگشت و تجربه هاي تلخ و باورنكردني او خلاصه شد در كتاب "بهت و لرزه".   بهت و لرزه در سال ۱۹۹۹ جايزه رمان آكادمي فرانسه را هم به خود اختصاص داد و آلن كورنو فرانسوي در سال ۲۰۰۲ فيلم آن را ساخت.

بعد از خواندن بهت و لرزه نه تنها ژاپني ها را شناختم بلكه به خيلي از سئوال هايم پاسخ داده شد: اين كه چرا ژاپني ها بيشترين آمار خودكشي را دارند؟ چرا من تا حالا يك زن ژاپني كه چاق باشم نديدم؟ چرا ژاپني ها اسم كودكشان را تسوتمرو به معني "كار كردن" ! مي گذارند؟  

در آخر بگويم كه طرز زندگي كردن(در واقع زندگي نكردن) در ژاپن آنقدر عجيب هست كه عده اي از جوانان امروز ژاپن آن را نپسندند و از آن پيروي نكند. (رجوع شود به مصاحبه هاروكي موراكامي نويسنده معاصر ژاپني چاپ شده در روزنامه اعتماد در اين صفحه)