کیارستمی سال ۵۸ یعنی یک سال بعد از انقلاب فیلمی ساخت به نام "قضیه شکل اول ُ قضیه شکل دوم" . همین چند وقت ژیش هم بود که مجموز نمایش این فیلم در     داده نشد. قضیه از این قرار بود که دانش آموزی سر کلاس مزه پرانی می کند و کلاس را به هم می ریزد و معلم در جست و جوی فرد خاطی ۵ نفر را از ته کلاس بیرون می کند و به آن ها می گوید کسانی که کار آن ها نبوده به نوبت داخل کلاس شوند تا فرد خاطی بیرون بماند. دوربین پنج دانش آموز را نشان می دهد که بدون هیچ عکس العملی بیرون کلاس ایستاده اند. از اینجای فیلم یک سلسله مصاحبه واقعی و مستند شروع می شود با این سئوال که " این بچه ها در قبال این قضیه چه عکس العملی باید از خود نشان دهند؟" مصاحبه شونده ها آدم های جالب بودند . به اسامی دقت کنید: آیت الله خلخالی ، قطب زاده ، احسان طبری (رئیس حزب توده) ، کمال خرازی ، یک روانشناس کودک و ... . هر کدام از این آدم ها در جوابشان شخصیت خودشان را رو می کردند.مثلا خلخالی می گفت که خیر باید باهم همبستگی داشته باشند تا فلان و احسان طبری با همان حس توده ای خودش جواب می داد و مثلا قطب زاده با همان پیپ گوشه لبش به شکل روشنفکرانه ای! پاسخ داد . در نهایت هم دوربین یکی از دانش آموزان را نشان داد که با سرپایین وارد کلاس شد و فیلم تمام شد.

بعد از ساخت فیلم کیارستمی در یک جمعی به عده ای گفت که این فیلم را ساختم تا نشان دهم یکی از این آدم ها نگفت من تخصصی راجع به این موضوع ندارم و نظر نمی دهم! همه نظر می دادند.

همه این ها را گفتم که بگویم آقای کیارستمی یادش باشد یک روز توی یک جمعی گفته بود که چرا همه راجع به همه چیز نظر می دهند. آقای کیارستمی شما و حافظ و روایت و انتخاب و مصرع شکنی و فصل بندی؟